Prace interwencyjne

Podstawa: art. 51, art. 56 oraz art. 59 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz Rozporzadzenie MGiP z dnia 13 lipca 2004r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu organizowania prac interwencyjnych i robót publicznych oraz jednorazowej refundacji kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. z 2004r. Nr 161, poz. 1683 z późn. zm.).

Oznacza to zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę, które nastapiło w wyniku umowy zawartej ze starosta i ma na celu wsparcie osób będacych w szczególnej sytuacji na rynku pracy (art. 49 w/w ustawy):

1. bezrobotni do 25 roku życia,
2. długotrwale bezrobotni (pozostajacy w rejestrze PUP łacznie przez okres ponad 12 m-cy w okresie ostatnich 2 lat, z wyłaczeniem okresów odbywania stażu i przygotowania zawodowego w miejscu pracy),
3. bezrobotni powyżej 50 roku życia,
4. bezrobotni bez kwalifikacji zawodowych (bezrobotni o wykształceniu gimnazjalnym lub niższym oraz nie posiadajacy kwalifikacji do wykonywania zawodu),
5. bezrobotni samotnie wychowujacy, co najmniej jedno dziecko do 7 roku życia,
6. bezrobotni niepełnosprawni.

Osoba bezrobotna, która bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji prac interwencyjnych zostaje pozbawiona statusu bezrobotnego na okres 90 dni.

1. Prace interwencyjne moga być organizowane przez pracodawcę, jeżeli innym podmiotom gospodarczym realizujacym takie same zadania jak wykonywane u tego pracodawcy przez skierowanych bezrobotnych w ramach prac interwencyjnych nie zagraża z tego powodu likwidacja lub upadłość.
2. Prace interwencyjne nie moga być organizowane przez pracodawcę, jeżeli znajduje się on w stanie likwidacji lub upadłości.
3. Prace interwencyjne nie moga być organizowane u pracodawców będacych:
   1. partiami lub organizacjami politycznymi,
   2. posłami lub senatorami na potrzeby biur poselsko-senatorskich,
   3. organizacjami zwiazków zawodowych, z wyjatkiem upoważnionych do prowadzenia pośrednictwa pracy zwiazkowych biur pracy oraz klubów pracy, 
   4.  organizacjami pracodawców, z wyjatkiem upoważnionych do prowadzenia pośrednictwa pracy biur oraz klubów pracy,
   5. urzędami naczelnych i centralnych organów administracji państwowej,
   6. kościołami lub zwiazkami wyznaniowymi,
   7. przedstawicielstwami państw obcych.
4. Pracodawca składa wniosek o organizację prac interwencyjnych do PUP. 
5.  Do wniosku pracodawca powinien dołaczyć:
   1. wpis do działalności gospodarczej,
   2. REGON,
   3. zaświadczenie z ZUS o nie zaleganiu z opłatami na ubezpieczenia społeczne, 
   4.  zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o nie zaleganiu z opłatami,
   5. oświadczenie o uzyskanej pomocy publicznej.
6. Starosta w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku wraz z kompletem wymaganych dokumentów powiadamia wnioskodawcę o rozpatrzeniu wniosku i podjętej decyzji.
7. Starosta zawiera umowę z pracodawca, u którego bezrobotni wykonywać będa prace interwencyjne.
8. Starosta, kierujac bezrobotnego na prace interwencyjne, ma obowiazek wziać pod uwagę jego wiek, stan zdrowia oraz rodzaje uprzednio wykonywanej pracy.
9. Pracodawca, u którego skierowani przez starostę bezrobotni będa wykonywać prace interwencyjne, zawiera z bezrobotnymi umowy o pracę.
10. Refundacja uzyskana z tytułu prac interwencyjnych stanowi pomoc publiczna w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia. 
11.  Pomoc publiczna może być pomoca publiczna na:
    1. tworzenie nowych miejsc pracy
    2. rekrutację pracowników znajdujacych się w szczególnie niekorzystnej sytuacji.
12. Pomoc na tworzenie miejsc pracy jest udzielana, jeżeli utworzone miejsce pracy:
    1. stanowi wzrost netto liczby pracowników u danego pracodawcy, w porównaniu ze średnia z ostatnich 12 m-cy, 
    2.  będzie utrzymywane przez minimalny okres 3 lat, lub 2 lat - w przypadku małych i średnich przedsiębiorców.
13. Pracodawcy może zostać przyznana pomoc na rekrutację pracownika znajdujacego się w szczególnie niekorzystnej sytuacji pod następujacymi warunkami:
    1. intensywność pomocy brutto obliczona jako procent kosztów płac, co oznacza koszty wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne, przez jeden rok od dnia zatrudnienia bezrobotnego, skierowanego przez PUP, nie przekroczy 50%,
    2. gdy rekrutacja nie stanowi wzrostu netto liczby pracowników w danym zakładzie, stanowisko lub stanowiska musiały zostać zwolnione
       • w następstwie dobrowolnego odejścia,
       • przejścia na emeryturę z powodu wieku,
       •  dobrowolnej redukcji czasu pracy,
       • zgodnego z prawem zwolnienia za naruszenie obowiazków służbowych,
       • nie w wyniku redukcji etatów
    3. pracownik lub pracownicy musza być uprawnieni do nieprzerwalnego zatrudnienia przez minimum 12 m-cy, a pracodawca może rozwiazać umowę o pracę tylko w przypadku naruszenia przez pracownika obowiazków służbowych.
14. Pracodawca zamierzajacy uzyskać pomoc publiczna, o której mowa w pkt 12 i 13, jest obowiazany do złożenia organowi udzielajacemu pomocy oświadczenia o spełnieniu warunków odnoszacych się do dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej. Pracodawca ma także obowiazek przedstawienia szczegółowej dokumentacji kosztów kwalifikujacych się do objęcia pomoca.
15. Kosztami kwalifikujacymi się do objęcia pomoca na tworzenie nowych miejsc pracy sa ponoszone w okresie 24 m-cy przez pracodawcę koszty płac nowych pracowników, na które składaja się:
    • wynagrodzenia brutto
    • opłacone od wynagrodzeń obowiazkowe składki na ubezpieczenia społeczne.
16. Maksymalna intensywność pomocy udzielonej na tworzenie nowych miejsc pracy wynosi 50% kosztów kwalifikujacych się do objęcia pomoca. 
17.  Udział własny beneficjenta pomocy w kosztach zatrudnienia powinien wynosić co najmniej 25%.

Refundacja