Prace społecznie użyteczne

Podstawa: art. 73a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm) oraz Rozporządzenie MGiP z dnia 25 października 2005r. w sprawie trybu organizowania prac społecznie użytecznych (Dz. U. z 2005r. Nr 210, poz. 1745).

Prace społecznie użyteczne oznacza to prace wykonywane przez bezrobotnych bez prawa do zasiłku na skutek skierowania przez starostę, organizowane przez gminę w jednostkach organizacyjnych pomocyspołecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej.

Osoba bezrobotna, która bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji wykonywania prac społecznie użytecznych zostaje pozbawiona statusu bezrobotnego na okres 90 dni

1. Gmina sporządza do dnia 31 stycznia każdego roku roczny plan potrzeb w zakresie wykonywania prac społecznie użytecznych i przesyła go właściwemu miejscowo staroście i dyrektorowi ośrodka pomocy społecznej. Plan ten określa w szczególności:
   1. rodzaje prac społecznie użytecznych, 
   2.  liczbę godzin wykonywania prac społecznie użytecznych, 
   3.  liczbę bezrobotnych bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych korzystających ze świadczeń z pomocy społecznej, którzy mogą być skierowani do wykonywania prac społecznie użytecznych. 
2.  Dyrektor ośrodka pomocy społecznej na podstawie porozumienia sporządza listę bezrobotnych bez prawa do zasiłku, którzy mogą zostać skierowani do wykonywania prac społecznie użytecznych na terenie gminy, i przesyła ją do właściwego miejscowo powiatowego urzędu pracy. Lista powinna zawierać nazwiska i imiona, miejsca zamieszkania lub pobytu oraz numery ewidencyjne PESEL bezrobotnych bez prawa do zasiłku.
3. Na wniosek gminy starosta może skierować bezrobotnego bez prawa do zasiłku korzystającego ze świadczeń z pomocy społecznej do wykonywania prac społecznie użytecznych w miejscu zamieszkania lub pobytu w wymiarze do 10 godzian w tygodniu.
4. Wykonywanie prac społecznie użytecznych odbywa się na podstawie porozumienia zawartego między starosta a gminą, na rzecz której prace społecznie użyteczne będą wykonywane.
5. Przy przydziale prac społecznie użytecznych uwzględnia się wiek bezrobotnego bez prawa do zasiłku, stan jego zdrowia oraz, w miarę możliwości, posiadane kwalifikacje.
6. Gmina lub podmiot, w którym są organizowane prace społecznie użyteczne, zapoznaje bezrobotnego bez prawa do zasiłku z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa i higieny pracy. 
7.  Podczas wykonywania prac społecznie użytecznych bezrobotni bez prawa do zasiłku winni mieć zapewnione bezpieczne i higieniczne warunki pracy oraz przestrzeganie przepisów prawa pracy dotyczących wykonywania przez kobiety prac szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. 
8.  Bezrobotnemu nieposiadającemu prawa do zasiłku przysługuje świadczenie w wysokości nie niższej niż 6,20 zł za każdą godzinę wykonywania prac społecznie użytecznych, wypłacane w okresach miesięcznych z dołu.
9. Świadczenie nie przysługuje za okres niewykonywania pracy, w tym za okres udokumentowanej niezdolności do pracy.
10. Starosta refunduje gminie ze środków Fundusz Pracy do 60% minimalnej kwoty świadczenia przysługującego bezrobotnemu.
11. Starosta przekazuje właściwemu dyrektorowi ośrodka pomocy społecznej w terminie do dnia 10 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni wykaz bezrobotnych bez prawa do zasiłku, którzy zostali skierowani do wykonywania prac społecznie użytecznych lub odmówili przyjęcia propozycji ich wykonywania. 
12. Gmina lub podmiot, w którym sa organizowane prace społecznie użyteczne, niezwłocznie zawiadamia starostę i właściwego dyrektora ośrodka pomocy społecznej w przypadku, gdy bezrobotny bez prawa do zasiłku:
    1. nie zgłosi się do wykonywania prac społecznie użytecznych,
    2. nie podejmie przydzielonej mu pracy społecznie użytecznej,
    3. opuści miejsce wykonywania prac społecznie użytecznych,
    4. naruszy porządek i dyscyplinę w miejscu wykonywania pracy społecznie użytecznej.
13. W miastach na prawach powiatu nie zawiera się porozumienia, o którym mowa w pkt. 4.